سلام دوستان من در هائیتی
آنک که از دیروز تا حالا
صد هزار نفر از شما
هجمه وار به کام نیستی رفتند
و کله ها که زیر خاک و سنگ له شدند
وماشین ها که به سقوط تیرچه ها چماله گشتند
راستی ببینمآیا در آنجا
هم مثل ایران ما
برای تک به تک مرده ها
یه عالمه داستان در می آورند؟
اگر این جور باشد که کار زنده هاتان زار است
آیا در هائیتی
قبل و بعد از زلزله
کوچه ها و محله ها پر از شعار و گرافیتی دری وری ست؟
شما ها را نمی دانم اما
در دل من هر روز
آشوبه افتادن جوانانی در خون است
و مثابه ی افتادن مردانی از نام و ننگ
جوانانی را که هر از گاهی باید به عنوان شهید
اغتشاش گر
فراری
مبارز
مهاجر
منافق
و غیره
از دست بدهیم
هاااااای ملت همیشه در صحنه ی هائیتی
ای شمایان که صدهزارتان به شبا روزی نابود شدند
و مابقی تان در خیابان ها ول
و مابقی تان گرسنه در خیابان ها ول
و مابقی تان ول
ما سال هاست که در تهران منتظر زلزله هستیم
و سال هاست که زلزله هامان رو روی ویبره رد کرده ایم
ببینم آیا
در سرزمین شما
غیر از زلزله
سکته ی دسته جمعی
و دقمرگی گروهی هم هست؟
امیدوارم که نباشد
شب سیاه است
و روز به سمت شب میل دارد
اگر تو خیابان می خوابید
خودتان را بپوشانید عزیزانم
برادران و خواهران زحمت کش هائیتیایی
این سلام را از برادری از تهران بپذیرید
***
پانویس : از من به مردم هائیتی، نگران نباشید، محموله ی پتوها و کنسروهای ایران در راه است
me گفت
هان ای خدای مطیع
به بند یمین و یـــساری؟
که ماییم چپ و راست زیر حجاب مجیدهای توکلی و
چرخهای ساکت
به پشت، گرامافون از هاروارد تا آزادی
تا آزادی
از آن روز که حضانت من با خیابانهاست
ای خدای آدمهای خوب، مال من نباش.
………………………………………………………….
داغ کردی با من چرا؟
اخم اخم … تند تند …
ای بابا …
…
..
.
داریوش گفت
انگار کودکان افریقا برای خدای ماردوش کم بودند که راهش به هائیتی افتاد . . .
me گفت
حال کردی همه چی رفته تو سولاخ فیلتر؟
فک میکنی فردا زنده بمونی؟
این سری سوالاته که پیش میاد ناغافل …
.
.