سُرفه

فرض کنید سگی هستید که واسه یه تیکه استخون لثه یا ته مونده خورشت مردم از صبح تا شب باید بگردید و بگردید. البته این فرض همه گانیه؛ یعنی بچه های طبقه ی کارمند و کارگر می تونن خودشون رو سگ هایی فرض کنن که تو کوچه و خیابون ول و ویلونن و از پیر و جوون درکونی و تو سری می خورن و بچه های طبقه ی آپرکلاس یا مرفه می تونن خودشون رو سگ هایی فرض کنن که تو آپارتمان های ولنجک و دروس می افتن به جون عروسک های قلمبه ی پشمالو…
سگ مدلاش متفاوته، شما خودتون رو سگ فرض کنید تا بعد بپردازیم به اینکه تو کدوم کاتاگوری باید جاتون داد! سگ های ول، سگ های ولچرخ منطقه ی باباسلمان، یا سگای شیتزو تریر منطقه ی الهیه…
آخ که من چه قدر از فقرا و از پولدارها به یه میزون متنفرم.
شما اگه بچه کارمند هستید و زندگی متوسطی دارید و می خواهید خودتون رو سگ فرض کنید یه چیزی رو در ذهن بیارید تو مایه های سگ اول فیلم شیرک داریوش مهرجویی، یا مثلن سگ اون دختره تو باخانمان، نمی دونم بگردید یه سگی رو بجورید که با طبقه و فرهنگ و بکگراندتون جور در بیاد…
اگه باباتون از این آدم های دزد حرومزاده ست که تو یه شب خوابیدن و صبح بلند شدن از این رو به اون رو شد، خودتون رو یه سگی فرض بگیرید تو مایه های سگ دوم آقای پتی بل، یا چه می دونم سگ باراک اوباما…
حالا که سگ ها هم طبقه بندی اجتماعی دارن چه اشکالی داره آخه؟
اگه دقت کرده باشید سگ های آشغال دسته هشتم بچه زیاد درست می کنن که این بچه ها هم ول و سرگردون می شن و تا عمر دارن گشنه گی می کشن و تحقیر می  شن. آدم های آشغال فقیر دسته چندم هم بچه زیاد پس میندازن و هی می گن : خدا بزرگه هرکی دندون می ده نون می ده و از این مزخرفات…
آدم های مرفه گنده دماغ هم نهایتن دوتا بچه درست می کنن و معمولن یه  دختر و یه پسر؛ سگ های گرون قیمت هم معمولن یکی دوتا بچه بیشتر نمی ندازن… 
من حوصله ندارم زیاد بنویسم خودتون طبقه تون رو تو سگا پیدا کنید…